Verduren (18-03-2020)

Ik zat vanmiddag aan de telefoon met de uitgever van de grote kinderboekenuitgeverij die graag een prentenboek wil maken van mijn linosnedes. We spraken al eens eerder over het boek, toen in Amsterdam, het was een van de eerste mooie dagen van het jaar en ik was langs de Amstel gelopen, die was diepblauw en op de kade bloeide bloesem, ik had er een foto van gemaakt.
Ook nu zat ik in de zon en ik vertelde over mijn jongste dochter die gisteravond ineens was begonnen te niezen, het was niet erg goed voor mijn gemoedstoestand, die toch al wankel is in deze dagen. De muren van het huis die op me afkomen, de grenzen van mijn tuin die ik elk moment van de dag voel, en de toekomst die daarentegen volledig onpeilbaar lijkt te zijn geworden.
Het afgelopen jaar bezocht ik regelmatig een psycholoog, tijdens een van de sessies zei hij, zijn ogen strak op me gericht, zijn grijzende krulhaar in de war: als jij íets kan is het verduren.
Dat klopte. Als lijdzaam ondergaan een schoolvak was dan haalde ik er een tien voor. Ik had dat zelf nooit bedacht en of het per se iets goeds is valt te betwijfelen, maar in deze tijd komt het wel aardig van pas.
'Ik hoop dat je dochter snel beter is,' zei mijn uitgever.
Ze was net naar buiten gekomen, klom op de schommel en zong een liedje, de situatie leek mee te vallen.
Over het prentenboek spraken we nog lang, het wordt mooi, bijzonder ook, maar haast hebben we niet, daarvoor zijn de vooruitzichten te diffuus. En hoewel ik normaalgesproken in mijn creatieve werk niet graag met deadlines werk, voelt de vrijheid in dit geval juist weer onaangenaam.
Het is wat het is, we zullen het dulden.
'Het komt vast goed,' zei mijn uitgever.
Vast,' zei ik.