Schrijfmarathon voor GIRO555 deel 5: het einde (31-03-2017)

Het nieuws van de hongersnood was overal, de afgelopen weken. Op de radio, de TV, de sociale media. Ik wilde iets doen, helpen. Ik wist niet goed hoe, maar toen dacht ik: ik moet doen wat ik kan doen, en dat is verhalen vertellen. Deze week blog ik voor GIRO555, om geld in te zamelen voor de mensen in Zuid-Soedan, Noordoost Nigeria, Somalië en Jemen. In deze vijfdaagse schrijfmarathon vertel ik persoonlijke verhalen van slachtoffers en hulpverleners ter plekke en hoop ik dat jullie geld willen doneren. Het hoeft niet veel te zijn, geef wat je kan missen. Het IBAN-nummer van Giro555 is NL08 INGB 0000 0005 55 (7 nullen, 555), t.n.v. Samenwerkende Hulporganisaties, Den Haag.

Bosko
Bosko is 23 jaar. Nog niet lang geleden werkte hij als monteur in een garage in een kleine stad, een prima baan. Zijn oom werkte even verderop en iedere dag reden ze samen op de motor naar huis. Op een dag waren ze op weg naar huis toen er lawaai klonk, van alle kanten kwamen mensen aanrennen. Bosko schrok, het waren overheidstroepen. Hij hoorde iets langs zijn oor suizen en zag iets glinsteren. Hij dook weg. Achter hem hoorde hij ineens zijn oom schreeuwen, en toen een doffe klap. Toen hij achterom keek zag hij zijn oom bloedend op de grond liggen. Hij wist dat hij niet meer te redden was en gaf gas, zodat ze niet ook hem te pakken konden krijgen. Angstig wachtte hij in de bosjes tot iedereen weg was, toen reed hij terug naar zijn oom, die nog altijd dood op de weg lag. De kogel had hem middenin het gezicht geraakt, er was niets meer van over. Huilend begroef hij hem.

Niet lang nadat zijn oom stierf, hoorde Bosko dat zijn ouders waren verdwenen, ze waren weggegaan en nooit meer teruggekomen. Niemand wist wat er gebeurd was. Hij besloot samen met zijn twee broertjes van 22 en 21 te vluchten. Het werd een helse tocht, de regens bleven uit en ze hadden dagen niets te drinken. 's Nachts hielden ze om beurten de wacht, ze stonden elk moment van de dag op scherp. Na dagen lopen bereikten ze de grens waar ze naar een kamp geleid werden. Nu zijn ze veilig, maar Bosko heeft iedere nacht nachtmerries over het kapotgeschoten gezicht van zijn oom. Ook wil hij niets liever dan terug naar zijn stad, om zijn ouders te zoeken, hij hoopt dat ze nog leven.

Waarom
Met het verhaal van Bosko eindig ik deze schrijfmarathon. In de afgelopen vijf dagen vertelde ik de verhalen van Helen, Richard, Atjoni en Bosko. Mensen zoals jij en ik, maar dan niet uit het welvarende Westen maar uit Zuid-Soedan, Jemen of Somalië. Als ik kijk naar mijn dochters, hun tere huid, hun glanzende, onbevangen ogen, dan kan ik maar één ding denken: er mag nooit iets met jullie gebeuren. De gedachte om hen verdrietig, hongerig of bang te zien is onverteerbaar. Er zijn op dit moment ongelofelijk veel mensen die dagelijks te kampen hebben met het verdriet, de angst en de pijn van hun kinderen. Dat was voor mij de reden om dit te schrijven. En om zelf te doneren aan GIRO555.

Je kunt op www.giro555.nl alles lezen over wat er met je geld gebeurt.
Ik hoop dat ik jullie in de afgelopen dagen mee heb kunnen nemen in een wereld die zo ver weg lijkt, maar zo ontzettend hetzelfde is als de onze. Wij hadden het kunnen zijn, in een andere tijd, op een ander moment in de geschiedenis.

De foto is gemaakt door hulporganisatie ICCO.