Schrijfmarathon voor GIRO555 deel 4: zodat deze mensen kunnen blijven leven (30-03-2017)

Het nieuws van de hongersnood was overal, de afgelopen weken. Op de radio, de TV, de sociale media. Ik wilde iets doen, helpen. Ik wist niet goed hoe, maar toen dacht ik: ik moet doen wat ik kan doen, en dat is verhalen vertellen. Deze week blog ik voor GIRO555, om geld in te zamelen voor de mensen in Zuid-Soedan, Noordoost Nigeria, Somalië en Jemen. In deze vijfdaagse schrijfmarathon vertel ik persoonlijke verhalen van slachtoffers en hulpverleners ter plekke en hoop ik dat jullie geld willen doneren. Het hoeft niet veel te zijn, geef wat je kan missen. Het IBAN-nummer van Giro555 is NL08 INGB 0000 0005 55 (7 nullen, 555), t.n.v. Samenwerkende Hulporganisaties, Den Haag.


Atjoni
Atjoni is een vrouw van dertig jaar. Toen ze tien jaar geleden trouwde met een man van een andere stam, had ze geen idee in welke problemen haar dat zou gaan brengen. Samen hadden ze een boerderijtje en kregen vier kinderen, drie jongens en één meisje, ze zijn nu tussen de anderhalf en acht jaar oud. De oogst van de boerderij verkochten ze op de markt en het leven was goed. In 2013 braken de eerste gevechten uit. Van vrienden hoorde ze dat overheidstroepen de buurt van haar ouders hadden verwoest. Ze stormde naar huis maar ze was al te laat, haar ouders lagen op de grond, vermoord.

De situatie verslechterde snel, uit angst voor de overheidstroepen konden Atjoni en haar man niet meer naar het land om te zaaien, de voedselprijzen stegen en het eten werd schaars. Berichten van moorden en verkrachtigen waren aan de orde van de dag. Atjoni's man besloot zich bij de rebellen aan te sluiten, om in ieder geval iets te doen dat de situatie zou kunnen stoppen, maar stierf vorige maand tijdens een gevecht. Zonder de bescherming van haar man is Atjoni kwetsbaar, ze is de weduwe van een man van een andere stam en de gemeenschap begon zich tegen haar te keren. Zonder man en ouders zat er maar één ding voor haar op: vluchten, samen met haar vier kinderen. Dagenlang liepen ze, tot ze eindelijk de grens bereikten. Daar kregen ze een plek toegewezen in een bus die hen naar een kamp bracht waar ze een medische keuring kregen en een warme maaltijd. Vanuit het kamp werden ze verder vervoerd naar een veilige plek.

Krantenartikelen
Ja, ik lees ze ook, de krantenartikelen waarin zinsneden worden gebruikt als: 'Geld geven aan Afrika is dweilen met de kraan open'. En de vraag: 'Hoeveel storten Afrikaanse leiders zelf eigenlijk op GIRO555?' Waterdichte argumentaties over dat eerst de chronische gewapende conflicten opgelost moeten worden voordat het hongerprobleem kan stoppen. Het zal allemaal kloppen en helemaal waar zijn, maar het feit is dat er nú mensen zijn die doodgaan van de honger. En die mensen kunnen nú geholpen worden van het geld dat wij doneren. Er kunnen zakken meel van verspreid worden, therapeutische melk voor ondervoede baby's. Zodat deze mensen kunnen blijven leven. En ja, dan kunnen er nog zoveel oorzaken voor de hongersnood zijn die allemaal waar zijn, maar mij lijkt dat je een medemens niet laat sterven omdat je principieel wil vasthouden aan je argumenten over langdurige conflicten. 

Ik heb al meerdere keren een schrijfmarathon gehouden voor goede doelen. De voorgaande keren zocht ik kleine projecten uit, een kleinschalig onderwijsproject en een stichting die een gezin in de sloppenwijken van Zuid-Afrika ondersteunt. Jullie, mijn lezers, hebben destijds ongelofelijk gul bijgedragen. (Voor wie toen heeft gedoneerd: Lee Sutherland van Stichting Starfish is nog altijd diep onder de indruk van de enorme hoeveelheid geld die jullie hebben opgebracht voor de kinderen van het gezin.) Dit keer schrijf ik voor de samenwerkende hulporganisaties, een heel omvangrijk doel. Ik hoop dat jullie ook dit keer bij willen dragen.

Meer informatie vind je op www.giro555.nl

De foto is van Plan International en gemaakt in Zuid-Soedan.