Schrijfmarathon voor GIRO555 deel 2: onze akelige wereld (27-03-2017)

Het nieuws van de hongersnood was overal, de afgelopen weken. Op de radio, de TV, de sociale media. Ik wilde iets doen, helpen. Ik wist niet goed hoe, maar toen dacht ik: ik moet doen wat ik kan doen, en dat is verhalen vertellen. Deze week blog ik voor GIRO555, om geld in te zamelen voor de mensen in Zuid-Soedan, Noordoost Nigeria, Somalië en Jemen. In deze vijfdaagse schrijfmarathon vertel ik persoonlijke verhalen van slachtoffers en hulpverleners ter plekke en hoop ik dat jullie geld willen doneren. Het hoeft niet veel te zijn, geef wat je kan missen. Het IBAN-nummer van Giro555 is NL08 INGB 0000 0005 55 (7 nullen, 555), t.n.v. Samenwerkende Hulporganisaties, Den Haag.

Twintig flessen wijn
Soms kijk ik om me heen en dan voel ik me ineens akelig. De welvaart, de weelde, de overdaad, dan voelt het als te veel. Op een terrasje zitten en om je heen alleen maar weldoorvoede mensen zien eten. Een klein meisje, amper vier jaar oud in een peperdure kinderjas. Mensen die lusteloos voorbij sjokken met in beide handen meerdere tassen vol nieuwe kleren. Een feestje met een koelkast waar twintig flessen wijn in liggen. Ik weet het, het mág. Ik doe eraan mee. Voor het boekenbal kocht ik zonder nadenken een nieuwe jurk, vorige week rekende ik voor een belachelijk bedrag aan nieuwe gympen voor de kinderen af. Dit is onze maatschappij en dit is nu eenmaal onze realiteit. Maar soms voelt het vies, oneerlijk. Waarom wij wel, en zoveel mensen op de wereld niet? 

Helen (2)
Terug in het bijna verlaten dorp werd Helen's baby steeds zwakker. Er was nergens voedsel te krijgen. Toen ze haar sterk vermagerde kindje op een ochtend bewusteloos in zijn bedje vond raakte ze in paniek. Ze smeekte de overgebleven mensen in het dorp om hulp en uiteindelijk kon ze met hulp van haar broer naar de dichtstbijzijnde stad reizen. In het ziekenhuis werd de baby opgenomen op de afdeling voor ernstig ondervoede kinderen. Hij kreeg er therapeutische voeding en werd langzaam sterker. Maar de situatie blijft uitzichtloos, Helen's man was kostwinner en is nog altijd spoorloos. Helen: 'Als er geen oorlog was, zou mijn familie samen zijn, en hadden we werk om eten voor onze familie te kopen. Maar alles ligt stil en er is geen enkele mogelijkheid om te werken voor mij.'
Het blijft een worsteling om te overleven.

Geluk
Soms vraag ik me af of welvaart wel gelukkig maakt, of zo gelukkig als in ons denken is ingebakken. Worden we nu echt zo blij van onze uitpuilende supermarkten, de kledingwinkels van drie verdiepingen, rek aan rek vol met vrijwel identieke spijkerbroeken. Alles on demand op Netflix, ieder weekend een feestje, skiën, zomervakantie, kerstdiner. Misschien zit geluk niet in dat alles wat we willen voorhanden is, misschien zorgt overdaad wel juist voor leegte. Misschien is er meer nodig om tot een echte, ware staat van welbevinden te komen, om jezelf gezegend te noemen.

Ik hoop van harte dat jullie iets kunnen missen voor GIRO555, voor Helen en haar baby, voor al die mensen die in kampen zitten, zonder voedsel, zonder water.

Op www.giro555.nl lees je meer over de hongersnood, over acties en mocht je nog vragen hebben, dan kun je hier terecht.
Morgen deel 3.

(De verhalen die ik vertel zijn echt, ik werk samen met GIRO555, zij hebben me geholpen om de verhalen op te kunnen schrijven en ze verzorgden de foto's.)