Schrijfmarathon voor GIRO555 deel 1: hoe zou het voelen? (27-03-2017)

Het nieuws van de hongersnood was overal, de afgelopen weken. Op de radio, de TV, de sociale media. Ik wilde iets doen, helpen. Ik wist niet goed hoe, maar toen dacht ik: ik moet doen wat ik kan doen, en dat is verhalen vertellen.
Deze week blog ik voor GIRO555, om geld in te zamelen voor de mensen in Zuid-Soedan, Noordoost Nigeria, Somalië en Jemen. In deze vijfdaagse schrijfmarathon vertel ik persoonlijke verhalen van slachtoffers en hulpverleners ter plekke en hoop ik dat jullie geld willen doneren. Het hoeft niet veel te zijn, geef wat je kan missen. Het IBAN-nummer van Giro555 is NL08 INGB 0000 0005 55 (7 nullen, 555), t.n.v. Samenwerkende Hulporganisaties, Den Haag.


Hoe zou het voelen?
Door oorlogen en geweld, extreme droogte en armoede hebben heel veel mensen te weinig eten. Vooral kinderen, zieken en armen zijn hiervan de dupe. Alleen al in Zuid-Soedan zijn 270.000 kinderen ondervoed. 
Ik stel me als ik dit soort berichten lees altijd voor hoe het zou zijn als ik het was. Als ik zou moeten vluchten omdat de stad ineens aangevallen werd door bewapende mannen. Huizen in puin, auto's uitgebrand. Mijn oudste dochter zou naast me lopen, die is al twaalf en flink, de jongste klagend en zeurend achter me aan, die moppert al over pijn aan haar benen als ze het kleine eindje naar school moet lopen. Dagen zouden we lopen, geen idee waar naartoe. Onderweg andere mensen op de vlucht, huilende baby's, plunderingen, alles onveilig. De wangen van mijn kinderen die in zouden vallen, slaapgebrek, hun voeten stukgelopen, angstig en moe en toch moeten ze door. 
Mijn hart krimpt bij de gedachte.

Helen
Helen woont in een dorpje in Zuid-Soedan en heeft twee kinderen. Op een dag wilde ze net de was gaan doen toen er gevechten uitbraken, de kogels floten om haar hoofd. Ze dacht niet na, pakte haar kinderen en vluchtte het huis uit, haar oudste op haar rug, de jongste, een baby nog, in haar armen. Ze had geen geld, haar man was kwijt, ze wist niet wat ze anders moest. Na vier dagen lopen kwam ze in een vluchtelingenkamp. In het kamp was niets te eten. Ze zag haar baby verzwakken, zijn armpjes werden zo dun dat ze de botjes onder zijn dunne vel zag. Radeloos besloot ze terug te keren naar haar dorp, liever het risico van gevaar dan haar baby langzaam zien sterven door de honger. Terug in het dorp lag het er verlaten bij, haar echtgenoot was weg. Ook nu ontbrak voedsel. Helen was ten einde raad.

Hoe moet het voelen voor een moeder? Je kind zien wegzakken, beentjes als luciferhoutjes. Vragende ogen, het huilen al gestopt. Morgen volgt deel 2 van dit verhaal.

Ik heb vorige week een bedrag overgemaakt, ik hoop dat jullie hetzelfde doen, of al hebben gedaan.

Voor meer informatie en antwoord op je vragen (bijvoorbeeld of giro555 een ANBI-status heeft) kijk je op www.giro555.nl.

(Op de foto zie je Helen, foto gemaakt door Albert Gonzalez Farran voor Unicef.)