Ontdekkingsreis (02-01-2017)

De schrijver liet zijn ogen over mijn nauwsluitende jurk glijden, zijn lippen krulden op. Uiteindelijk bleef zijn blik haken op mijn enkels, hoge hakken, zwart suède.
Ik nam een slok van mijn bier. Hij fronste grijnzend. Ik had net verteld dat ik weer in Limburg woon, de regio waar ik ook opgegroeid ben.
Ik gun je van harte dat je er ooit weer weg gaat, de wereld is zoveel groter dan Limburg.
Hij had gelijk, natuurlijk. De wereld is zoveel meer dan het kleine stukje waarop ik me beweeg. Hoe mooi zou het zijn om de aardbol te ontdekken, verre landen, bergketens, rivieren en steden. Alles bekijken, alles zien.
Maar het doet er niet toe, niet voor mij. Het gaat niet om de geografie, de provincie of het land. Het gaat nooit om de plek. Ik kan verhuizen naar Amerika, Australië, er gaan wonen, er werken. Maar uiteindelijk, als de mist is opgetrokken, ben ik het gewoon zelf die ontdekt moet worden. 
De schrijver haalde zijn hand door zijn haar, hij lachte. Zijn tanden stonden een beetje scheef zag ik.
Ik vertelde over mijn grootste reizen; de wandelingen die ik maak in het land van mijn geboortegrond. Waar ik de geur ruik van het verleden, van mijn familie, waar ik bij iedere voetstap die ik zet meer nadenk over mijn herkomst. Het leert me meer dan welke expeditie ook.
Misschien ga ik ooit nog weg, zei ik.
Misschien.

(De foto is van Jacques Peeters en te zien in Odapark.)