Ich lebe mein Leben in wachsenden Ringen (15-01-2020)

Ik lees graag Duits. Het is een van mijn favoriete talen, ik weet niet of het tegenwoordig salonfähig (kijk, daar heb je het al) is om dit te zeggen, maar het is zo. Duits is soms zwaar en een beetje melancholisch maar het heeft ook vaak iets verrukkelijk fantasierijks waardoor ik moet denken aan schilderijen met dansende lichtinval. Op mijn nachtkastje liggen Theodor Fontane en Rilke en ik lees ze zo'n beetje om en om, van de sommersprossen van Effi Briest naar de merkwaardige verhalen van Rilke waarin hij God opvoert die zijn twee handen naar de aarde stuurt om een mens te maken.
Hoe dan ook, ik wilde het eigenlijk helemaal niet over Duitse schrijvers hebben, ik wilde vertellen over het leven dat zo'n beetje voorbij lijkt te kabbelen deze weken. Zonder hond ineens, dat is maar niks, ik mis een zacht snuitje in mijn nek als ik wel eens op de grond ga zitten om na te denken.
Verder komt het Chinese uitwisselingskind binnenkort logeren. Het is een meisje, dat valt alvast mee, en van school kregen we een lange brief vol tips om het verblijf voor beide partijen zo aangenaam mogelijk te maken.
Zo blijken er nogal wat Chinese taboes te bestaan en raadden ze aan om liever niet over seks en relaties te spreken en ook niet over politiek.
'De censuur begint nu al,' merkte mijn dochter bezorgd op.
We hebben maar besloten dat ze haar trui met het opschrift 'There's no party like a communist party' een weekje niet draagt.
Het lijkt ons niet gegarandeerd dat deze humor begrepen wordt.
Tussen alle bedrijven door maak ik linosnedes. Ik bestelde handgeschept papier via internet, dat is spannend als je het niet kunt voelen, en ik wacht nu al meer dan een week in toenemende krankzinnigheid tot het geleverd wordt. Bij gebrek aan papier drukte ik mijn meest recente lino's af op licht berkenhout, dat is ook mooi.
(Achter de schermen wordt er overigens gebouwd aan een webshop waar de handgemaakte afdrukken gekocht kunnen worden, mijn huis groeit namelijk dicht.)
Goed. Zoals ik al zei, het leven kabbelt voorbij.
Straks zal het Chinese kind terug zijn naar haar ouders, in maart vertrekt mijn dochter op haar beurt naar China, we denken voorzichtig aan de zomer, aan een zwart-witte pup die hopelijk tegen die tijd bij ons komt wonen.
'Ich lebe mein Leben in wachsenden Ringen', schreef Rilke in een gedicht dat al een paar jaar op mijn ateliermuur hangt. Het voorbijtrekkende leven als de uitbreidende jaarringen van een boom, ik wist lang niet zo goed wat hij bedoelde, maar ik denk dat het zo'n beetje dit is.