Het gevaar van het retrospectief (14-11-2016)

Toen ik nog illustrator was, tekende ik met heel veel plezier. Maar achteraf kan ik zeggen dat ik nooit de ultieme bevrediging voelde, het leek alsof ik altijd zocht naar iets diepers, naar het verhaal achter het plaatje. Ik wilde meer vertellen dan ik in een beeld kon uitdrukken.
Dat wist ik toen niet, dat weet ik nu.
Het bestaan van een retrospectief is een beetje gevaarlijk, als een fata morgana in een droge woestijn. Het geeft de schijn van een keuze, alsof er een parallelle werkelijkheid is, een levenslijn die evenwijdig met de jouwe loopt en waarnaar je eenvoudig kunt overstappen.
Maar. Je leeft het leven dat je leidt en het is wat het is.
Soms denk ik wel eens: misschien zou ik gelukkiger zijn, of in ieder geval anders, in een ander leven. Dan stel ik me de parallelle werkelijkheid voor die ik in mijn hoofd gebouwd heb op de fundamenten van mijn eigen historie. Waarin ik een andere ik ben en waarin ik andere dingen doe.
Maar er is geen parallel leven, er is geen andere ik en er zijn geen andere dingen om te doen.
Er is alleen dit, en het nu.