Herinneren (08-05-2020)

De Sjra, het zeilbootje van de oudste, staat nog steeds op de trailer achter op het pad bij ons huis. Het liep niet helemaal gesmeerd, de verf werd te laat bezorgd, de plamuur was verkeerd, alles via de post bestellen is nogal een toestand. En toen, net toen alle spullen zo'n beetje in huis waren, ging W door zijn rug. Dat soort dingen gaan gewoon door tijdens een pandemie, er is niemand die zegt: laat ik die mensheid eens een beetje sparen, er wordt daar al genoeg geleden.
Vier dagen strompelde hij door het huis, de boot vervloekend, die had hij in zijn eentje op zijn kant getild, dat had hij misschien beter niet kunnen doen.
Ondertussen is de rugpijn over en dus schiet het werk op. De oudste heeft in haar vakantie alles geschuurd en nu is het een kwestie van verven. Elke dag als ze haar schoolwerk af heeft, trekt ze een oude overal van W aan en gaan ze samen schilderen. Het wordt prachtig, een fris wit met geel sloepje.
Ik vraag me af hoe mijn kinderen, hoe kinderen in het algemeen, zich deze periode zullen herinneren later. Hoe ze het schoolwerk hebben ervaren, de continue stroom van akelige nieuwsberichten, het beeldbellen, de opa's en oma's op afstand, de regels. Hoe ze aankijken tegen de rol van ons, hun ouders. Tijdens televisiebeelden de dodenherdenking op de lege dam heb ik het drie keer groepen: 'kijk goed, dit maken jullie nooit meer mee, dit zijn historische beelden!'
Ik kreeg sterk het gevoel dat ik het allemaal een stuk bijzonderder vond dan zij.
'Ik vind het thuisonderwijs eigenlijk veel fijner dan in de klas zitten,' zei de oudste gisteren.
Ze kan beter doorwerken, heeft geen last van onenigheden tussen klasgenoten of gejammer over zaken waar ze niet in geïnteresseerd is. Maar natuurlijk mist ze het kletsen met vrienden.
'Ik kan mijn humor niet meer kwijt,' merkte ze een paar dagen geleden op.
Met haar haren vol gele verf, in haar veel te ruime overal, ruimde ze de verfspullen op, ze streek nog een laatste keer met haar kwast over een plekje op de boeg waar het geel nog niet goed gedekt had. 
Wat ze zich ook herinnert later, ik hoop dat deze erbij zit, hoe ze tijdens de quarantaine met haar vader aan haar bootje werkte.