Ezel (26-04-2020)

Heel af en toe ga ik naar mijn ouders toe. We hebben een ruilsysteem, wij halen brood voor hen, ik ritsel hooikoortspilletjes voor mijn moeder want die zijn online nu slecht verkrijgbaar, en zij regelen asperges voor ons bij een boer die aan huis levert, we krijgen eieren van hun kippen nu we er zelf geen meer hebben. Het is een neurotische aangelegenheid, ook al zie ik geen andere mensen en ben ik erg voorzichtig, ik ben toch bang dat ik op de een of andere manier iets kan overdragen. Dus als ik uit de auto stap gebaar ik al naar mijn moeder, die de tuinpoort voor me openmaakt, dat ze naar achteren moet. Vervolgens zorg ik dat ik niks aanraak en blijf ik buiten op minimaal tien meter afstand staan roepen, je weet maar nooit.
Omdat ze niet meer naar de kapper kunnen zijn hun haren lang, maar het huis ligt er angstaanjagend blinkend bij, ondanks dat de tuinknecht niet komt is de tuin met militair regime aangeharkt, mijn moeder borduurt uit gapende verveling aan een tafelkleed dat al dertig jaar onaangeraakt op zolder lag en mijn vader schildert weer.
Van de werkruimte achter in de tuin stond de schuifdeur open dus ik kon naar binnen wandelen, op de tafel stond het houten kistje dat ik me herinnerde van vroeger, met tubes olieverf van meer dan vijftig jaar oud en nog steeds bruikbaar. Ik snoof de geur op, dit kistje was waarom ik zelf wilde gaan schilderen, het was wat misschien al in de genen lag wakker had geroepen toen ik nog heel klein was. 
'Ik heb een ezel over, wil je hem hebben?' vroeg mijn vader.
Ik had nog geen veldezel en nam hem mee. Thuis zette ik hem meteen op, haalde mijn eigen olieverf uit de kast, ik had er al jaren niet naar omgekeken. Olieverf is moeilijk, het kost tijd, een eindresultaat is er eigenlijk nooit, iets vooraf bedenken is zinloos. Het is een werken van laag naar laag en maar zien hoe het komt, een gesel voor mijn ongeduldige, snel gefrustreerde aard. Ik pakte een paneel en zette het klaar voor de volgende ochtend. Vanaf dat moment zette zich een radartje in mijn hoofd in werking, soms kan alleen al de gedachte aan een bepaald materiaal een nieuwe beeldenstroom op gang brengen. 
In feite maakt het niets uit of ik nu een olieverfschilderij ga maken of niet, het onontgonnen terrein is al geopend, een ander oogpunt op wat er is, een kanteling in het denken. Alles wat nu is in een nieuw, helder licht.