Hier ligt Octavie (18-01-2019)

Soms bedenk ik grafschriften voor mezelf. Niet omdat ik graag dood wil of zo, maar gewoon, het komt zo in me op, en nouja, je moet met alles rekening houden. Het is weer griepseizoen tenslotte.
Ik heb veel nagedacht over waar een grafschrift aan moet voldoen, en ik denk dat een goed grafschrift iets aardigs zegt maar tegelijkertijd ook eerlijk is. Als het om de dood gaat vind ik eerlijkheid heel belangrijk, ik zou niet de eeuwigheid in willen met een leugen op mijn buik. Je weet maar nooit wie er allemaal meeleest.
Het gevaar is wel dat het bedenken een beetje afhankelijk is van de stemming op het bewuste moment. Zo bedacht ik vanmorgen tijdens een beetje een existentiële crisis:
'Hier ligt Octavie. Ze was heel lief maar van de wereld begreep zij niets.'
Dat somt alles wel aardig op maar is misschien toch wat te tragisch.
Ik heb er nog meer hoor.
'Hier ligt Octavie. Liefhebbende echtgenote en moeder maar haar huis was altijd een troep.'
'Hier ligt Octavie. Ze heeft tijdens haar leven nooit gesport dus daarom ligt ze hier nu al.'
En deze, die eenvoudig is maar heel waar en ook wat triest misschien: 'Hier ligt Octavie. Ze deed haar best.'
Het bedenken van grafschriften brengt ook altijd de vraag met zich mee naar hoe mijn leven zich nog gaat voltrekken. Wordt het bijvoorbeeld:
'Hier ligt Octavie. Gevierd schrijfster, door velen bewonderd' of: 'Ze kon wel schrijven maar echt lekker doorgebroken is zij nooit'?
De beste optie vind ik nog altijd het rijmende grafschrift. Dat zou er in mijn geval waarschijnlijk zo uit komen te zien:
'Hier ligt Octavie. Zij was nogal een taalnazi.'
Of: 'Hier ligt Octavie. Ze had wat veel fantasie.'
Een van de twee.